In de vieringen van het OIG kom ik al sinds de allereerste vesper, meer dan dertig jaar geleden. Ik woonde al enkele jaren in Gouda, maar had hier nog geen plek gevonden waar ik me kerkelijk thuis voelde. Van huis uit katholiek, was ik in Rotterdam actief geweest in de oecumenische studentengemeente. Ik had daar genoten van de heel verschillende geloofsopvattingen die samenkwamen in inspirerende vieringen met wisselende voorgangers die elkaar versterkten. In het OIG vond ik hiervan veel terug: verschillende geloofsachtergronden, voorgangers die hun eigen kennis en ervaringen inbrachten zonder vast te roesten in een patroon, een grote inbreng van de bezoekers zelf en ook weinig belemmeringen door kerkelijke instituties.

In de loop van de jaren ben ik steeds meer betrokken geraakt bij de organisatie van het OIG en de voorbereiding van vieringen. Vooral het voorbereiden van vieringen vind ik inspirerend, soms nog meer dan de viering zelf!

Toen het OIG de laatste jaren steeds kleiner werd, had ik het gevoel dat het uiteindelijk een soort huiskamergemeente zou worden. Ik denk dat ik me daar uitstekend bij zou kunnen thuis voelen, maar ik ben wel heel blij dat de toeloop weer groeit. Als de groep te klein wordt, is het moeilijk om elkaar te kunnen blijven inspireren; je hebt regelmatig vers bloed, nieuwe ideeën nodig om een levende gemeenschap te zijn. Je hebt ook meer mensen nodig als je je niet wilt beperken tot alleen vieringen, maar ook gespreksgroepen, meditatieavonden, etc. wilt kunnen aanbieden. Mijn ideaal ligt, denk ik, nog dichtbij het idee van een basisgemeente, maar haalbaar acht ik dat niet meer, ook gezien de algemene ontwikkelingen in gelovig Nederland.

Langzamerhand krijgt het OIG weer een wat groter draagvlaak, ook organisatorisch. Het is mooi dat we, naast de vertegenwoordiging in de Goudse Raad van Kerken, ook verder wat zichtbaarder zijn geworden: we geven jaarlijks vorm en inhoud aan een van de bijeenkomsten in de Sint Jan de zomervakantie in het kader van het Gouwe Moment en we werken samen met de Federatie aan een stiltebijeenkomst op Paaszaterdag.Verder denk ik dat het ons nog steeds lukt om, met inspirerende voorbereiders en voorgangers, vieringen te blijven maken waardoor mensen zich verrijkt en gesterkt voelen. Enkele jaren geleden had ik niet verwacht dat dat nog steeds zou lukken.

Overgenomen uit het Jubileumboekje, Een liefdevol mozaïek (aangepast 2026).